Περί Πλαστικής Χειρουργικής

Είναι αλήθεια πως η πλαστική χειρουργική γνωρίζει μεγάλη άνθιση τις τελευταίες δεκαετίες. Η εξέλιξη των μεθόδων στην πλαστική χειρουργική ελαχιστοποιεί τον μετεγχειρητικό πόνο και τα σημάδια ενώ παράλληλα εγγυάται μόνιμα αποτελέσματα  με γρήγορη ανάρρωση, ελκύει ολοένα περισσότερο κόσμο ανεξαρτήτου φύλλου, ηλικίας ή κοινωνικού επιπέδου να προσφύγει σε επεμβάσεις όπως η Ρινοπλαστική, Λιποαναρρόφηση, Βλεφαροπλαστική, Ανόρθωση, Μείωση, Αύξηση ή Ανόρθωση στήθους, Βραχιοπλαστική, Λίφτινγκ, Κοιλιοπλαστική, Λίφτινγκ - Ανόρθωση γλουτών.

Η ανάγκη του ανθρώπου να βρει τρόπους για να ομορφύνει την εξωτερική του εμφάνιση είναι τόσο παλιά όσο  η ανθρωπότητα.

Η Ρινοπλαστική πρωτοεμφανίστηκε στην Αρχαία Αίγυπτο, ενώ ο πλαστικός χειρουργός έκανε 20 μέρες για να τελειώσει μια Ρινοπλαστική επέμβαση το 1597.

Ο Αλεξανδρινός φυσικός Παύλος της Αίγινας εξέλιξε μια τεχνική αφαίρεσης λίπους από το ανδρικό στήθος τον 17ο αιώνα που αργότερα ονομάστηκε Γυναικομαστία. Σήμερα, η Γυναικομαστία με εξελιγμένες πλέον μεθόδους, κατατάσσεται σε μία από τις πιο συνηθισμένες επεμβάσεις στην Πλαστική Χειρουργική.

Η Λιποαναρρόφηση ως μέσο αντιμετώπισης κατά της παχυσαρκίας έκανε την εμφάνισή της το 1190 όπου ένας πλαστικός χειρουργός άνοιξε και έκοψε την τεράστια κοιλιά του Δούκα Dedo V Von Rochlitz-Groidzsch, αφαιρώντας έτσι το περίσσιο λίπος.

Η εξάπλωση της σύφιλης καθώς και οι Παγκόσμιοι Πόλεμοι άφησαν πολλούς ανθρώπους με κομμένη μύτη. Έτσι δημιουργήθηκε η άμεση ανάγκη της Ρινοπλαστικής. Η τότε Ρινοπλαστική ήταν απίστευτα επώδυνη και επικίνδυνη. Παρόλα αυτά ο τότε πλαστικός χειρουργός δεν είχε άλλη επιλογή προκειμένου να βγάλει το στίγμα από τους ασθενείς ότι όχι μόνο είναι μολυσμένοι αλλά μολύνουν και τους άλλους. Το πρώτο Λίφτινγκ προσώπου το έκανε το 1901 ο πλαστικός χειρουργός Eugen Hollander σε έναν Πολωνό αριστοκράτη. Στο Σικάγο το 1906 ο πλαστικός χειρουργός Charles Conrad Miller είχε εξελίξει την τεχνική της Βλεφαροπλαστικής τόσο πολύ που μέχρι σήμερα η Βλεφαροπλαστική βασίζεται πάνω σε αυτήν.

Παρόλα αυτά, ήταν ο Γερμανός πλαστικός Johann K. Fricke που της είχε δώσει το 1829 την σημερινή της ονομασία. Ο πλαστικός χειρουργός Miller βοήθησε επίσης πολύ στην εξέλιξή του Λίφτινγκ προσώπου.

Η αυξητική στήθους γνώρισε μεγάλη άνθιση στην πλαστική χειρουργική στην δεκαετία του 50 όπου ένα ατροφικό στήθος θεωρείτο μη υγιή και συνεπώς έπρεπε να θεραπευτεί. Ο πλαστικός χειρουργός λοιπόν με την βοήθεια της αυξητικής στήθους αύξηνε το μέγεθος στο στήθος θεραπεύοντας έτσι τις γυναίκες περισσότερο ψυχολογικά παρά παθολογικά.

Το 1881 ο πλαστικός χειρουργός Edward Ely διόρθωσε ένα αυτί σε σχήμα νυχτερίδας ενός 12χρονου αγοριού. Ο Ely θεώρησε αναγκαίο να καταφύγει στην Ωτοπλαστική προκειμένου ο κοινωνικός περίγυρος να σταματήσει να κοροϊδεύει το 12χρονο αγόρι.

Η προσφυγή στην πλαστική χειρουργική πήρε μεγάλη διάσταση όταν οι διάσημοι ηθοποιοί του σινεμά έκαναν Botox, Αυξητική μαστών, Ρινοπλαστική, Λιποαναρρόφηση, Λίφτινγκ ώστε να διατηρήσουν την ομορφιά τους και συνεπώς την δημοτικότητά τους.

Όταν η διάσημη ηθοποιός Hildegard Knef έκανε Λίφτινγκ προσώπου το 1980, ο κόσμος σοκαρίστηκε και την κατέκρινε. Η Jane Fonda παραδέχτηκε πως έκανε αυξητική στήθους μετά τον θάνατο του άντρα της.

Σε όλο τον κόσμο, η γήρανση και τα άσχημα εξωτερικά χαρακτηριστικά ενός ατόμου δεν θεωρούνται πλέον ως κάτι το φυσιολογικό αλλά ως ένα φαινόμενο που πρέπει να διορθωθεί.

Η Λιποαναρρόφηση, το Λίφτινγκ προσώπου - μηρών, η Ανόρθωση, Μειωτική - Αυξητική στήθους, η Βλεφαροπλαστική, η Βραχιονοπλαστική, τα Botox αλλά και τόσες άλλες μη επεμβατικές επεμβάσεις βοηθούν τον σύγχρονο πλαστικό χειρουργό να κάνει κυριολεκτικά θαύματα.